Di Rupo brengt vermogens in kaart

Nu de details van de begroting stilaan duidelijk worden, neemt de vrees toe dat de toekomstige regering-Di Rupo de vermogens van de Belgen in kaart wil brengen.

Uit de teksten van het begrotingsakkoord die De Tijd kon inkijken, blijkt dat enkele ingrepen in die richting gaan.Er worden stappen gedaan in de richting van een vermogenskadaster’, zegt Michel Maus, hoogleraar Fiscaal Recht aan de Vrije Universiteit Brussel en de Universiteit Antwerpen.

Di Rupo en de onderhandelaars spraken af dat gezinnen met hoge vermogens extra worden belast. Het gaat om iedereen die per jaar meer dan 20.000 euro roerende inkomsten (uit dividenden en intresten) verdient. Die gezinnen worden voor de schijf boven 20.000 euro onderworpen aan een extra taks van 4 procentpunten. In plaats van de verhoogde voorheffing van 21 procent op intresten bijvoorbeeld moeten zij 25 procent betalen.

Paul Huybrechts, de voorzitter van de Vlaamse Federatie van Beleggingsclubs (VFB), vreest dat de vermogenswinstbelasting minder onschuldig is dan men denkt. ‘De enige manier om die extra taks te ontwijken, is doorgeven aan uw bank dat u minder dan 20.000 euro roerende inkomsten ontvangt’, zegt Huybrechts. De bank geeft die gegevens vervolgens door aan de Nationale Bank. Wie liever geen inzage geeft in zijn inkomsten, betaalt de extra taks sowieso.

Effecten

Dat de toekomstige regering erop uit is inzage te krijgen in de vermogens, valt ook af te leiden uit de invoering van een taks voor al wie effecten aan toonder omzet in gedematerialiseerde effecten. Die wordt van kracht op 1 januari. Zo worden beleggers aangespoord nog dit jaar hun effecten aan toonder op een effectenrekening te zetten. Nu het bankgeheim is opgeheven, kan de fiscus op die manier inzage in die rekeningen krijgen. ‘Ook dat is een stap richting vermogensregister’, zegt Huybrechts.

De taks bedraagt 1 procent in 2012 en 2 procent in 2013. Hij moet volgend jaar 30 miljoen opbrengen en 60 miljoen het jaar nadien.

Een derde maatregel uit de begroting is de verplichting buitenlandse rekeningen aan te geven aan de Nationale Bank.

In onderhandelaarskringen wordt toegegeven dat het de bedoeling is ‘een aantal gegevens te centraliseren’, maar dat het ‘te verregaand’ is te concluderen dat gewerkt wordt aan een vermogenskadaster.